ابر انسان

ساختم!

از برهوت برخواستم!

از بیابان

از خاک

از درد

از مرگ!

پرواز را به خاطر می آورم!

بال های درخشانم

مثله مثله بود

وصله میزنم!

از پای تابوتم تا روز عروج

تنها

محکم

فریاد میزنم

بیدار میشوم

من!

از گرد های بی هوای تنهایی

از اندوه و خشم و سکون

انزوا و اعوجاج بی حوصلگی

درمان و علاج و مرحم

ساختم!

من جمعی از نقیضین بی جواب

پر از موج و خروشم

و نمی میرم

و نباید نشود آنچه که من می خواهم...!