چندمین اندوه

من تشنج میکنم که تو

در آغوشم بگیری

و تو 

میسوزانیم و خاکسترم را لگد مال میکنی

من اشک میریزم که تو

لبخندم را جستجو کنی

و تو

بر قلبم تف میکنی 

من نمیروم که تو

بودنم را ستایش کنی

و تو

ضعف و بی جانی ام را بر سرم میکوبی

حماقت من و بی رحمی تو

دنیای بی شوق و نوری از عشق ساخته است.

باید خاموش شویم

اگر زنده بمانیم!